W grudniu 1974 roku wprowadzono na rynek model "Dream CB400 FOUR", wyposażony w pierwszy na świecie system wydechowy 4-na-1 w motocyklu produkowanym seryjnie.
Pieszczotliwie nazywany przez fanów motocykli "Yon-For", jest to arcydzieło, które do dziś, ponad 50 lat później, jest cenione przez wielu entuzjastów.
Można śmiało powiedzieć, że narodziny Yon-For zapoczątkowały pełnoprawną historię tzw. "kolektorów wydechowych" lub "shūgōkan".
Przyjrzyjmy się kolektorom wydechowym sprzed narodzin Yon-For.
Table of Contents
1972 Yoshimura-tuned CB750 FOUR Racer
Na zlecenie "Krauser", amerykańskiego dealera Hondy, Yoshimura Racing opracowała wyścigowy CB750 wyposażony w system wydechowy 4-na-1, oprócz tuningu silnika. W tamtym czasie wielu kwestionowało ten system wydechowy, który obalał dotychczasowe wyobrażenia o pojazdach dwukołowych. Jednak jego wysoki potencjał, zademonstrowany podczas wyścigu Daytona 200 Miles w 1972 roku, zmienił świat wyścigów.
#10 1972 Daytona 200 Miles Entry CB750 Racer (Yoshimura Krauser Honda) #15 1973 Daytona 200 Miles Entry CB750 Racer (W Honda Collection Hall w 2025)
Motocykl wyścigowy CB750 był wyposażony w tłumik 4-na-1 i zajął 6. miejsce z kierowcą Moriō Sumitani.
Chociaż system 4-na-1 stopniowo zyskiwał na popularności w świecie wyścigów drogowych, jego praktyczne zastosowanie w motocyklach produkcyjnych napotykało liczne przeszkody, w tym poziom hałasu, łatwość użytkowania w obszarach miejskich, równowagę z podwoziem i kwestie stylistyczne.
1974 Narodziny Dream CB400 FOUR
Model Dream CB400 FOUR, wprowadzony na rynek w grudniu tego roku, charakteryzował się eleganckim i pięknym systemem wydechowym typu kolektor, który był zarówno innowacyjny, jak i stylowy.
Yon-For został opracowany jako następca modelu Dream CB350 FOUR, który również posiadał silnik czterocylindrowy. W przypadku układu wydechowego Honda podjęła wyzwanie opracowania typu kolektorowego, który byłby lżejszy i potencjalnie bardziej opłacalny niż cztery oddzielne tłumiki modelu 350. We współpracy z producentem tłumików Sankei Giken Kogyo udało im się stworzyć układ wydechowy, który zachwycał obserwatorów.
※Katalog jest własnością prywatną, prosimy o wyrozumiałość w przypadku zabrudzeń lub przebarwień.
Strona 4 wydaje się omawiać wysokiej jakości przeguby kulowe użyte w podnóżkach i cięgnie zmiany biegów.
Druga fala: CB750 FOUR i CB550 FOUR
W czerwcu 1975 roku wprowadzono na rynek modele CB750 FOUR-II i CB550 FOUR-II jako drugą falę modeli z tłumikami 4-na-1.
Kolory nadwozia to żółty i czerwony. Cena wynosi 398 000 jenów. Modele 4-na-1 są jednolite w jednolitych kolorach.
Model CB750 FOUR-II, ze względu na swoje luksusowe wyposażenie, był o 73 000 jenów droższy niż sprzedawany równocześnie CB750 FOUR z czterema tłumikami.
Kolory to czarny i niebieski. Cena wynosi 398 000 jenów. Modele 4-na-1 są jednolite w jednolitych kolorach.
Model CB550 FOUR-II, choć odzwierciedlał styl CB400 FOUR, nie zdobył szerokiego poparcia użytkowników.
Cztery miesiące po premierze wprowadzono model CB550 FOUR z drobnymi zmianami, co sugeruje, że wielu użytkowników w tamtym czasie nadal preferowało cztery tłumiki. Ten model, wraz z CB550 FOUR, stał się ostatnim w serii CB550 FOUR.
Późniejsze lata CB750 FOUR-II
Ze względu na chłodne przyjęcie przez użytkowników modelu z 1975 roku, planowano zmianę na bardziej sportowy model.
W kwietniu 1977 roku ogłoszono nowy model CB750 FOUR-II.
Przednie i tylne koła są wyposażone w unikalne koła Comstar Hondy. Tłumik został zaktualizowany do typu megafonowego, nadając mu mocny styl godny 750.
Model CB750 FOUR z czterema tłumikami również przeszedł drobne zmiany i został wprowadzony równocześnie z nowym CB750 FOUR-II. Wskazuje to, że wielu fanów CB w tamtym czasie preferowało konfigurację z czterema tłumikami.
Te dwa modele były ostatnimi w serii OHC z czterocylindrowym silnikiem CB750 FOUR.
Model CB750 FOUR ewoluował w CB750F, wydany w czerwcu 1979 roku.
Silnik został zmodernizowany z OHC na DOHC.
Układ wydechowy stał się podwójnym tłumikiem, choć nadal typu kolektorowego, a system 4-na-1 zniknął.
Powrót kolektorowego tłumika rzędowego czterocylindrowego z CBR
W grudniu 1983 roku narodził się CBR400F jako pierwszy model pod marką produktową "CBR".
Wysokowydajny silnik DOHC z 4 zaworami na cylinder i rzędowym czterocylindrowym układem napędowym posiadał system wydechowy 4-2-1-2 z podwójnymi tłumikami.
CBR400F odniósł sukces w wyścigach produkcyjnych i zdobył popularność jako model supersport, wykorzystujący technologię wyścigową Hondy.
Następnie, w sierpniu 1985 roku, modele CBR400F, CBR400F Endurance i CBR400F Formula 3 zostały jednocześnie ogłoszone z modyfikacjami modelowymi. Te trzy modele przyjęły układ wydechowy 4-na-1.
Dziesięć lat po premierze CB400 FOUR w grudniu 1974 roku, tłumik kolektorowy powrócił w klasie 400 cm3.
Od tego czasu seria CBR aktywnie stosuje układ wydechowy 4-na-1.
CB odrodzone z CB-1
W marcu 1989 roku wprowadzono na rynek CB-1 jako pioniera stylistyki naked, wyposażonego w chłodzony cieczą silnik DOHC z 4 zaworami na cylinder i rzędowym czterocylindrowym układem napędowym. Układ wydechowy był typu 4-na-1.
System 4-na-1 został następnie zastosowany w modelach takich jak CB400 Super Four i CB1000 Super Four, stając się długo sprzedającymi się modelami wspieranymi przez wielu kierowców.
Chociaż preferencje dotyczące układów wydechowych różnią się w zależności od osoby, tłumik kolektorowy, będący podstawowym elementem supersportowych modeli z rzędowymi czterocylindrowymi silnikami, zawdzięcza swoją obecną powszechność pomysłom i wyzwaniom Yoshimura Japan oraz sukcesowi w pojazdach produkowanych masowo dzięki CB400 FOUR.
Historia poboczna: kolektorowy tłumik dwucylindrowy CJ
W kwietniu 1976 roku, w oparciu o dwucylindrowe modele CB250T i CB360T, wprowadzono na rynek CJ250T i CJ360T, wyposażone w system 2-na-1.
CJ przyjął styl cafe racer, z żywicznym przednim błotnikiem i schowkiem (tylna owiewka) za siedzeniem.
Aby zmniejszyć wagę, usunięto rozrusznik elektryczny, ale masa własna zarówno modelu 250, jak i 360 była o 2 kg większa niż w przypadku CB.
Skrzynia biegów została zmieniona z 6-biegowej w CB na 5-biegową, priorytetowo traktując łatwość użytkowania w obszarach miejskich.
Cena była o ponad 10 000 jenów wyższa niż w przypadku CB, co skutkowało powolną sprzedażą.
Otoczenie branży motocyklowej w tamtym czasie pogarszało się z powodu incydentów z udziałem "bosozoku" (gangów motocyklistów).
Części niezbędne do stylu cafe racer, takie jak płaskie kierownice (lub kierownice typu semi-up) i podnóżki, były trudne do uzyskania zgody od agencji administracyjnych.
Biorąc pod uwagę te okoliczności, CJ250T i CJ360T były modelami krótkotrwałymi.
Schemat kolorów CJ był jednolity żółty i czerwony, inspirowany CB400 FOUR. Jednolite kolory w tamtych czasach były postrzegane jako tanie.
Seria CB, z paskami na zbiorniku, skierowanymi w górę tłumikami i chromowanymi błotnikami, nawiązuje do tradycji CB i zapewnia poczucie bezpieczeństwa.
Styl cafe racer promowany przez producentów w latach 70. XX wieku pokazuje dowody trudnych wyborów dokonanych z uwzględnieniem klimatu społecznego.
(Koniec)
Przejdź do galerii (42)Podoba Ci się ten artykuł





























































