Πρώην αναβάτης GP Toru Ukawa: "Όταν ακούω το όνομα Abe, το πρώτο πράγμα που θυμάμαι είναι οι καυγάδες.

Ο Norifumi Abe, γνωστός και ως Norick, ονειρευόταν να γίνει επαγγελματίας αναβάτης και ακονίζει τις δεξιότητές του στο Circuit Akigase πριν ταξιδέψει στις Ηνωμένες Πολιτείες για προπόνηση. Έγινε ο νεότερος Πρωταθλητής All-Japan Road Race και έκανε το ντεμπούτο του στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Road Race, με στόχο να γίνει ο πρωταθλητής στην υψηλότερη κατηγορία.Πάντα κοιτώντας μπροστά, άνοιξε τη ζωή του ως αναβάτης με το πρόσωπο ψηλά, και η συντριπτική του αύρα και το εκθαμβωτικό του χαμόγελο κέρδισαν τις καρδιές των θαυμαστών του.Από την παιδική ηλικία του Norick, στους φίλους του στο Circuit Akigase, στο All Japan Road Race και στο World Road Race Championships, οι άνθρωποι που συνάντησε σε κάθε ένα από τα μέρη όπου δούλεψε τόσο σκληρά για να κάνει τη διαφορά στις ζωές των άλλων, μοιράστηκαν τις αναμνήσεις τους γι' αυτόν.

Ξαφνικά, είναι στο GP500, και αναρωτιέσαι πώς είναι...

Γνωρίζω τον Norifumi Abe από το 1992, όταν έτρεχε σε περιφερειακούς αγώνες. Όταν είδα πώς οδηγούσε, σκέφτηκα, "Ουάου, έχει ένα απίστευτο στυλ οδήγησης. Σκέφτηκα, "Πώς μπορεί να πετύχει χρόνο με τέτοιο στυλ οδήγησης; Θυμάμαι ότι εξεπλάγην γιατί ήταν τόσο τρελός που αναρωτιόμουν αν μπορούσε να πετύχει χρόνους έτσι, αλλά το έκανε.Εξεπλάγην ακόμη περισσότερο όταν άκουσα ότι θα αγωνιζόμουν στο GP500 όταν ξεκινούσε η επόμενη σεζόν. Ανέβηκα κατηγορίες μέσω Novice και Junior, και το 1992 προήχθη στην International Class A. Εντάχθηκα στην Honda Works και έτρεξα στο GP250. Όταν ο Norick μπήκε στο All-Japan GP500 το 1993, ήταν η δεύτερη χρονιά του στο GP250.Για μένα, το να είσαι αναβάτης GP500 ήταν κάτι που έπρεπε να επιδιώξεις, ένας κόσμος που ήταν λίγο απρόσιτος. Νομίζω ότι όλοι ήθελαν κάποια μέρα να γίνουν αναβάτες GP500. Ακόμα και εγώ, που ανήκα στην Honda, δεν μου επιτρεπόταν να συμμετέχω στις δοκιμές.... Ήταν ένα πραγματικά ξεχωριστό μηχάνημα και μια ξεχωριστή κορυφαία κατηγορία.Εκείνη την εποχή, η Honda είχε τους Daryl Beattie και Satoshi Tsujimoto, η Yamaha τους Yoshihiko Fujiwara και Toshihiko Homma, και ο Abe έτρεχε απλώς σε περιφερειακούς αγώνες. Νομίζω ότι πολλοί τον κοίταξαν και είπαν, "Αν μπορείς να οδηγήσεις, δοκίμασέ το", νιώθοντας λίγο κακοπροαίρετα. Τουλάχιστον, εγώ αναρωτιόμουν πώς θα ήταν.Αλλά τα κατάφερε εύκολα και έγινε πρωταθλητής.

Ιάπωνας αναβάτης που κέρδισε το Ιαπωνικό GP του 1994

Μετά ήρθε το Ιαπωνικό GP του 1994 ως wild card συμμετοχή. Το 1993 ο Shinichi Ito αγωνίστηκε στο GP500, οι Tadayuki Okada και Tetsuya Harada στο GP250, και ο Nobuatsu Aoki στην κατηγορία GP125 του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Road Race (WGP) υπό την ιδέα του All-Japan, και αγωνίστηκε επίσης στον κόσμο. Υπήρχαν Ιάπωνες αναβάτες.Έτσι, το Ιαπωνικό GP του 1994 ήταν μια πολύ σθεναρή μάχη, τόσο για τις πλήρεις ομάδες WGP όσο και για τις ομάδες wild card. Ήθελα να έχω την ευκαιρία να πάω στον κόσμο.ΣτοGP125, ο Takeshi Tsujimura κέρδισε, ο Kazuto Sakata ήταν 2ος, και ο Hideyuki Nakashiro, μια wild card συμμετοχή, ήταν 3ος,έτσι οι Ιάπωνες αναβάτες κυριάρχησαν στο βάθρο.Το 500 κέρδισε ο Kevin Schwantz, με τον Mick Doohan 2ο και τον κ. Ito 3ο.Αλλά οι ειδήσεις από το Ιαπωνικό GP αφορούσαν τον Abe, ο οποίος έπεσε από τον αγώνα αφού πάλευε για την πρωτοπορία. Ήταν απογοητευτικό, αλλά σήμαινε ότι είχε κερδίσει με τόσο δυνατή εντύπωση περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο, με τέτοιο αντίκτυπο που οι επιτυχίες των άλλων Ιαπώνων οδηγών θόλωναν.Και μετά, στα μέσα της χρονιάς, μπήκε στο WGP. Και στα μέσα εκείνης της χρονιάς, μπήκε στο WGP με την κορυφαία ομάδα, την Marlboro Yamaha Roberts. Δεν καταλάβαινα τι σήμαινε αυτό.Μου επιτράπηκε να συμμετάσχω στο WGP το 1996, έτρεξα στο GP500 το 2001, και μετά στο MotoGP το 2002 και συνέχισα να αγωνίζομαι μέχρι το 2005.Αν και αγωνίστηκα στην ίδια κατηγορία με τον Abe, δεν είχαμε άμεση επαφή μεταξύ μας, οπότε δεν έχω πολλές εντυπώσεις από τους αγώνες μας. Συχνά βρισκόμασταν στο paddock ή στα τροχόσπιτά μας, οπότε είχαμε εκπληκτικά λίγη επαφή μεταξύ μας.

Μια εποχή που οι αναβάτες ήταν φανταχτεροί και παιχνιδιάρηδες

Παρόλα αυτά, ήταν σύνηθες να βγαίνουμε για ποτό με συναδέλφους αναβάτες όταν επιστρέφαμε στην Ιαπωνία. Σχεδόν δεν μπορούσα να πιω εκείνη την εποχή, και ήμουν ο οδηγός.Έτσι, το μόνο που έκανα ήταν να μεσολαβώ σε καυγάδες.Ο Abe ήταν ένας πεισματάρης αναβάτης που ποτέ δεν άλλαζε τη γνώμη του.Είναιπεισματάρης και ποτέ δεν άλλαζε τη δική του γνώμη.Δεν είχα ιδέα γιατί το έκανε, αλλά πραγματικά δεν υποχωρούσε εύκολα όταν υπήρχε σύγκρουση απόψεων. Όταν έφταναν στο σημείο να χτυπηθούν, όλοι έλεγαν, "Ωχ καλά", και τους σταματούσαν. Γι' αυτό όταν ακούω το όνομα Abe, το πρώτο πράγμα που θυμάμαι είναι "καυγάδες".Εκείνες οι μέρες φάνταζαν σαν μια λαμπερή εποχή, με τη συνέντευξη τύπου και την έναρξη του Ιαπωνικού GP να γίνονται στο Belfarre (ένα από τα μεγαλύτερα κλαμπ στην Ιαπωνία εξοπλισμένο με τεράστια οθόνη LED και πρωτοποριακό ήχο). Συγκεντρωνόμασταν πολύ, παρόλο που καυγαδίζαμε στο τέλος.Ο Abe αγόραζε μια Porsche μόλις έπαιρνε τα χρήματα του συμβολαίου του, και μετά από αυτό ήταν μια Ferrari. Ήταν επίσης πολύ προσεκτικός με τα ρούχα του, φορώντας vintage τζιν που κόστιζαν εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια. Ήταν σαν άνθρωπος από άλλη διάσταση, ζώντας στον κόσμο των δραμάτων και των μυθιστορημάτων. Αν και η εικόνα είναι λίγο διαφορετική, είναι σαν τον ήρωα του "Dirty Hero" (γραμμένο από τον Haruhiko Oyabu. (βασισμένο στο μυθιστόρημα του Haruhiko Oyabu για έναν ιδιοφυή αναβάτη), εκπλήρωνε τα όνειρά του το ένα μετά το άλλο.Αποσύρθηκα στα 32 μου και επέλεξα να γίνω υπάλληλος εταιρείας.Δεν νομίζω ότι ο Abe θα είχε σκεφτεί μια τέτοια επιλογή. Αν ζούσε, θα παρέμενε ο ίδιος, πάντα με τέρμα τα γκάζια και ξεπερνώντας τη φαντασία των γύρω του.... Νομίζω έτσι.Γκαλερί Εικόνων (1)